1- گروه معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران.
2- گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز، تبریز، ایران.
چکیده: (59 مشاهده)
کاربندی نوعی پوشش است که از ترکیب لنگه تاقهایی(باریکه تاقها) تشکیل میشود و برای پوشش زمینه به روشهای مختلفی قابل اجرا است. از کاربندی در نقش چپیرهسازی در محل انتقال گنبد از زمینه مربع به پرهون(دایره) استفاده شده است. چپیرهسازی به دو دسته گوشهسازی و شکنج قابل تقسیم است که در زمینههای مختلفی اجرا شدهاند؛ کاربندی توانسته است علاوه بر رفتار سازهای، زیبایی معماری را نیز ایجاد کند. در هنگام ترسیم کاربندی بر روی زمینهی مشخص؛ تعیین نقاط اتصال و هندسه نظری در ترسیم و هندسه عملی در زمان ساخت مرحله مهمی محسوب میشود. هنگام ترسیم و اجرای کاربندی باید به آن توجه کرد زیرا در مرحله گوشهسازی گنبد بر روی زمینه دایره هندسه نظری و عملی متفاوت ز هم هستند. در پژوهش حاضر به بررسی نقاط اتصال و هندسه نظری و عملی در دو زمینه مربع و مستطیل، کاربندی اجرا شده در گوشهسازی پرداخته میشود. این پژوهش از نوع پژوهش های نظری است که با روش توصیفی-تحلیلی و استفاده از تحلیلهای کمی و کیفی کار شده است. و اطلاعات لازم از طریق مطالعات کتابخانهای و پیمایشهای میدانی و تحلیل نمونههای در دسترس انجام شده است. نتایج پژوهش نشان میدهد: اول: گوشهسازی از لحاظ شکلی فیلگوش یا سکنج و از لحاظ زمینه به دو دسته مربع و مستطیل قابل اجرا است. دوم: برای ترسیم دو بعدی گوشهسازی در زمینه مربع و مستطیل باید عدد بدست آمده از شمارش شاپرکها را به اضافه عدد 4 کرد ولی برای مدلسازی سه بعدی در زمینه مربع نیازی به اضافه کردن عدد 4 نیست ولی در زمینه مستطیل باید به اضافه عدد 2 کرد. عددهای مذکور کست و افزود میباشد. سوم: برای اجرا و مدلسازی یک کاربندی باید نقاط اتصال بدست آمده از شمارش ردیفها را منهای عدد 1 کرد زیرا زمانی که منهای عدد 1 نکرده و شروع به اجرا و ترسیم گردد یک ردیف شاپرک اضافه در کاربندی به وجود میآید و این نشان می دهد: هندسه نظری و هندسه عملی نقاط اتصال کاربندی یکسان نیست.